Προσοχή στη διασταύρωση, υπάρχει το ταμπελάκι για Μενδενίτσα.
Πέμπτη 21 Μαΐου 2009
Τετάρτη 20 Μαΐου 2009
Ελευθεροχώρι- Μενδενίτσα
Φαίνεται απέναντι η θέση λιβάδια που το καλοκαίρι παλαιότερα, ανέβαιναν οι Βλάχοι με τα πρόβατα
Ελευθεροχώρι- Μενδενίτσα
Η πορεία ξεκινάει με μια ομάδα του ομίλου φίλων του δάσους Λαμίας, η οποία ήταν πάρα πολύ καλά οργανωμένηΔευτέρα 18 Μαΐου 2009
Ελευθεροχώρι- Μενδενίτσα
Πολλές χιλιάδες 
Μελίσσια που βρίσκεις στη διαδρομή από τη Λίμνη και πάνω. Είναι γνωστό το μέλι από τα έλατα είναι το καλύτερο και πολύ θρεπτικό.
Μελίσσια που βρίσκεις στη διαδρομή από τη Λίμνη και πάνω. Είναι γνωστό το μέλι από τα έλατα είναι το καλύτερο και πολύ θρεπτικό.
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
Ελευθεροχώρι- Μενδενίτσα
Διαδρομή: Ελευθεροχώρι -Λίμνη-Μενδενίτσα
Πολύ εύκολη διαδρομή, ξεκινάμε από το χωριό Ελευθεροχώρι ο δρόμος είναι χωμάτινος με λίγη ανηφόρα μέχρι τη λίμνη. Στη συνέχεια από τη Λίμνη και πέρα είναι επίπεδο το οροπέδιο χωρίς μεγάλες κλίσεις του εδάφους. Περπατάμε μέσα στα έλατα σε χωμάτινο δρόμο μπορεί να υπάρχει και επιβατικό αυτοκίνητο για βοήθεια. Η διαδρομή με τα πόδια είναι περίπου 4,5 ώρες μέχρι τη Μενδενίτσα. Προσοχή στις μέλισσες το καλοκαίρι έχει πολλά μελίσσια
Πολύ εύκολη διαδρομή, ξεκινάμε από το χωριό Ελευθεροχώρι ο δρόμος είναι χωμάτινος με λίγη ανηφόρα μέχρι τη λίμνη. Στη συνέχεια από τη Λίμνη και πέρα είναι επίπεδο το οροπέδιο χωρίς μεγάλες κλίσεις του εδάφους. Περπατάμε μέσα στα έλατα σε χωμάτινο δρόμο μπορεί να υπάρχει και επιβατικό αυτοκίνητο για βοήθεια. Η διαδρομή με τα πόδια είναι περίπου 4,5 ώρες μέχρι τη Μενδενίτσα. Προσοχή στις μέλισσες το καλοκαίρι έχει πολλά μελίσσια
Δευτέρα 11 Μαΐου 2009
Μονοπάτια του Καλλιδρόμου
ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ-ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟΥ
Το Καλλίδρομο είναι βουνό της Φθ/δας – μήκους 35 χιλ. Περίπου- στην ανατολική προέκταση της Οίτης, με ψηλότερη κορυφή τη Γκιόζα ή Σταυρός(1400μ.).
Στα βορινά το Καλλίδρομο έχει όρια τον κάμπο του Σπερχειού, στα δυτικά χωρίζεται από την καταπράσινη Οίτη με τη μεγάλη και απόκρημνη χαράδρα- φαράγγι του ποταμού Ασωπού που έχει τις πηγές του πάνω από την Παύλιανη. Ενώνεται δε με αυτή με ένα χαμηλό διάσελο στα 600 μ. κοντά στο χωριό Οίτη και στα νότια σβήνει στο μικρό κήπο του Κηφισού.
Από τη βασική γραμμή του βουνού ξεκινούν στα βορινά δυο ράχες, η μια καταλήγει στη κορυφή Καστράκι (1.051 μ.) και η άλλη αποτελεί το Ελαφοβούνι ύψους 1.144μ.
Σε γενικές γραμμές το βουνό αυτό έχει πολλές προσβάσεις, εύκολες διαβάσεις- διασχίσεις και ιδιαίτερα στην ψηλή ράχη.
Ο Καλλίδρομος συνεχίζεται προς Ανατολικά με χαμηλές και παράλληλες λοφοσειρές που εκτείνονται από Δυτικά προς Ανατολικά . Από αυτές η βόρεια λέγεται Κνημίδα (924 μ.). Ονομαστή επίσης ήταν η Ανοπαία Ατραπός (μονοπάτι του Εφιάλτη) από την οποία ο Εφιάλτης οδήγησε ως γνωστό τους Πέρσες το 480 π.χ. στα νώτα του Λεωνίδα.
Το όνομα του Καλλιδρόμου που του δόθηκε, εκφράζει αρκετά κατάλληλα ότι δηλαδή είναι ομαλό με εύκολες προσβάσεις σχεδόν από παντού, με εξαίρεση κυρίως στα βορινά, όπου το βουνό παρουσιάζει τις απότομες πλαγιές της κορυφής Καστράκι στα στενά των Θερμοπυλών, στο Ελαφόβουνο – πάνω από το χωριό Ανάβρα- και στη Κνημίδα πάνω από τα Καμένα Βούρλα, που έχουν απότομες κλήσεις, σάρες και βράχια και θυμίζουν τον Μελάμπυγα λίθον των αρχαίων. Παλαιότερα επικρατούσε το όνομα Σαρώματα και Νεβρόπολη. Η ονομασία αυτή σώζεται ακόμα και σήμερα, ως γνωστό, με τις ονομασίες Ελαφοβούνι και Νεβρόπολη (λίμνη) από όπου περνάει και ο κύριος άξωνας των δασικών δρόμων Ελευθεροχώρι – Μενδενίτσα. Η τελευταία αυτή ονομασία δόθηκε από τα πολλά ελάφια που ζούσαν παλιότερα σε αυτό το βουνό (από την αρχαία λέξη νεβροί δηλαδή ελάφια).
Το Καλλίδρομο είναι βουνό της Φθ/δας – μήκους 35 χιλ. Περίπου- στην ανατολική προέκταση της Οίτης, με ψηλότερη κορυφή τη Γκιόζα ή Σταυρός(1400μ.).
Στα βορινά το Καλλίδρομο έχει όρια τον κάμπο του Σπερχειού, στα δυτικά χωρίζεται από την καταπράσινη Οίτη με τη μεγάλη και απόκρημνη χαράδρα- φαράγγι του ποταμού Ασωπού που έχει τις πηγές του πάνω από την Παύλιανη. Ενώνεται δε με αυτή με ένα χαμηλό διάσελο στα 600 μ. κοντά στο χωριό Οίτη και στα νότια σβήνει στο μικρό κήπο του Κηφισού.
Από τη βασική γραμμή του βουνού ξεκινούν στα βορινά δυο ράχες, η μια καταλήγει στη κορυφή Καστράκι (1.051 μ.) και η άλλη αποτελεί το Ελαφοβούνι ύψους 1.144μ.
Σε γενικές γραμμές το βουνό αυτό έχει πολλές προσβάσεις, εύκολες διαβάσεις- διασχίσεις και ιδιαίτερα στην ψηλή ράχη.
Ο Καλλίδρομος συνεχίζεται προς Ανατολικά με χαμηλές και παράλληλες λοφοσειρές που εκτείνονται από Δυτικά προς Ανατολικά . Από αυτές η βόρεια λέγεται Κνημίδα (924 μ.). Ονομαστή επίσης ήταν η Ανοπαία Ατραπός (μονοπάτι του Εφιάλτη) από την οποία ο Εφιάλτης οδήγησε ως γνωστό τους Πέρσες το 480 π.χ. στα νώτα του Λεωνίδα.
Το όνομα του Καλλιδρόμου που του δόθηκε, εκφράζει αρκετά κατάλληλα ότι δηλαδή είναι ομαλό με εύκολες προσβάσεις σχεδόν από παντού, με εξαίρεση κυρίως στα βορινά, όπου το βουνό παρουσιάζει τις απότομες πλαγιές της κορυφής Καστράκι στα στενά των Θερμοπυλών, στο Ελαφόβουνο – πάνω από το χωριό Ανάβρα- και στη Κνημίδα πάνω από τα Καμένα Βούρλα, που έχουν απότομες κλήσεις, σάρες και βράχια και θυμίζουν τον Μελάμπυγα λίθον των αρχαίων. Παλαιότερα επικρατούσε το όνομα Σαρώματα και Νεβρόπολη. Η ονομασία αυτή σώζεται ακόμα και σήμερα, ως γνωστό, με τις ονομασίες Ελαφοβούνι και Νεβρόπολη (λίμνη) από όπου περνάει και ο κύριος άξωνας των δασικών δρόμων Ελευθεροχώρι – Μενδενίτσα. Η τελευταία αυτή ονομασία δόθηκε από τα πολλά ελάφια που ζούσαν παλιότερα σε αυτό το βουνό (από την αρχαία λέξη νεβροί δηλαδή ελάφια).
Τετάρτη 6 Μαΐου 2009
Ποιό ήταν το τσοπανούδι από το Νεοχώρι;
Γράφει ο Γιάννης Μπούρχας ανάμεσα στ’άλλα για το ιστορικό της Εθνικής Αντίστασης ΄΄Τα χωριά της Ανατολικής Φθιώτιδας στην Αντίσταση 1941-1944 και 1946-1950΄΄
Για την πραγματοποίηση του τρίτου σκοπού της σύλληψης και δολοφονίας του Ιταλοπροδότη Ντζώρτζη. Ο σύνδεσμος που τους βρήκε στο βάλτο της (Μύρπης) Ανθήλης τους έφερε την ευχάριστη είδηση πως ο Ντζώρτζης ήταν στο Αυλάκι και κατά πάσα πιθανότητα θα 'μενε και το βράδυ. Εκεί το κατάλυμα ήταν πια γνωστό στο σπίτι του παπά Γιαννόπουλου. Μόλις έμαθαν την είδηση από το σύνδεσμο άρχισαν να τρίβουν τα χέρια τους. Ο Κατσικονούρης και ο Παριανός είπαν στους άλλους «γερό μεζέ έχουμε το βράδυ παιδιά, πρέπει να τον πιάσουμε, τον έχουμε στη φάκα τον τυφλοπόντικα. Αν τον πετύχουμε συναγωνιστές και τον συλλάβουμε θα γλιτώσουμε πολλούς δικούς μας από τις καταδώσεις που κάνει στους Ιταλούς τώρα πιστά τόσον καιρό». Για να μάθουν όμως αν πράγματι έμεινε εκείνο το βράδυ στο χωριό στο γνωστό στέκι έστειλαν ένα τσοπανούδι που φύλαγε τα πρόβατα του Ηλία Καλλιώρα να πάει δήθεν να πάρει ψωμί ισχυριζόμενο πως του το 'φαγαν τα σκυλιά και έμεινε νηστικό. Για να μην κινήσει την υποψία αυτός ο τσοπανάκος δεν ήταν άλλος αλλά ο πανέξυπνος Αργύρης Καρασαντές από το Νεοχώρι Δομοκού που όταν ξερογιάστηκε τέλη Οκτωβρίου το 1942, δηλαδή την ίδια χρονιά το παράτησε το τσοπανιλίκι και έτρεξε να καταταγεί στην ανταρτοομάδα. Ήταν πιστός, καλός και πολύ φιλότιμος αγωνιστής. Υπηρέτησε πιστά την εθνική αντίσταση τόσο την πρώτη 1941-45 όσο και στο δημοκρατικό στρατό. Αυτός ανύποπτος αφού πήρε ψωμί και τυρί πέρασε από το σπίτι του παπά, είδε το Ντζώρτζη να σουλατσάρει στην αυλή του σπιτιού με την κουμπούρα και έφυγε ολοταχώς να πάει το χαμπέρι στην ομάδα που περίμενε με αγωνία λίγο έξω απ' το χωριό. Έφτασε, τους είπε τα καθέκαστα, τους έδωσε και το ψωμοτύρι να κολατσίσουν και αφού άφησαν να ησυχάσει ο κόσμος τέσσερις απ' την ομάδα ο Κατσικονούρης, ο Παριανός, ο Ζαΐμης και ο Μπέγνης μπήκαν στο χωριό με προφύλαξη, έφτασαν στο σπίτι του παπά, κάθισαν οι δυο απ' έξω για κάθε ενδεχόμενο και ο Κατσικονούρης με το Ζαΐμη μπήκαν μέσα, ακινητοποίησαν την οικογένεια και αστραπιαία μπήκαν στο δωμάτιο που κοιμόταν ο Ντζώρτζης τον βρήκαν στο πρωτούπνι, τον εκτέλεσαν αμέσως χωρίς διαδικασία, άρπαξαν την κουμπούρα και τα χαρτιά που είχε στις τσέπες του και του κόλλησαν ένα σημείωμα που έγραφε: πως οι προδότες έτσι τιμωρούνται από τους αγωνιστές της λευτεριάς.
Σάββατο 25 Απριλίου 2009
Ιστορικές Διαδρομές-Νεοχώρι Δομοκού
H εξέγερση στον Παλαμά Δομοκού και η συμμετοχή των Νεοχωριτών στον απελευθερωτικό αγώνα κατά των Οθωμανών.
Είναι γνωστά τα ονόματα που πήραν μέρος ως πρόκριτοι και απλοί κάτοικοι στη συγκρότηση της προσωρινής διοίκησης του επαναστατικού σώματος στο χωριό Παλαμά, μέσα στην Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στις 7 Μαρτίου 1878.
Τα ονόματα αυτά ήταν: Δημήτριος Γ. Κόκκινος, Α. Καραμπότσης, Χρήστος Κυρίτσης, Φύλος Χριστοδούλου, Δ. Ζαχαρής, Ανδρέας Νικολάου και Ελευθέριος Αθανασίου. Αρκετά από τα ονόματα αυτά, καταγόταν από το Νεοχώρι.
Ορκίστηκαν να αγωνιστούν υπέρ της πατρίδας, ύψωσαν το λάβαρο της ελευθερίας και κήρυξαν την επανάσταση. Το επαναστατικό αυτό σώμα των ντόπιων έφτασε να αριθμεί τους χιλίους άνδρες και αργότερα περί τους δύο χιλιάδες, με πολλές μάχες στη περιοχή του Δομοκού. Αποκορύφωμα ήταν η μάχη της Ματαράγκας της Καρδίτσας. Οι Τούρκοι δεν μπόρεσαν να απομακρύνουν τους Επαναστάτες από τη γύρω περιοχή. Κράτησαν αναμμένη τη φλόγα της αγωνιστικότητας στην Επαναστατημένη Θεσσαλία.
Στο χωριό παρέμειναν οι επαναστάτες μέχρι που η διοικητική επιτροπή και οι προϊστάμενοί τους προσκλήθηκαν στο Θραψίμι της Καρδίτσας για να παραστούν στις διαπραγματεύσεις με τους πρόξενους της Αγγλίας. Οι οποίοι ανέλαβαν μεσολαβητικό ρόλο για την καταστολή της επανάστασης και τη χορήγηση της γενικής αμνηστίας. Οι επαναστάτες μην έχοντας και άλλη λύση αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Η επανάσταση ενόψει των υποσχέσεων έσβησε. Είναι όμως βέβαιο ότι ο ξεσηκωμός της περιοχής Δομοκού –Φαρσάλων που ξεκίνησε από το χωριό Παλαμά και γενικότερα το κίνημα των αλύτρωτων Θεσσαλών είχε μεγάλη σημασία.
Πράγματι ύστερα από τρεις μήνες Ιούλιος 1878 με την συνθήκη του Βερολίνου αποφασίστηκε η προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα. Η οριστική συμφωνία επιτεύχθηκε έπειτα από τρία χρόνια ( Ιούλιος 1881 με τη σύμβαση της Κωνσταντινούπολης) δέχτηκε η Πύλη να παραχωρήσει στην Ελλάδα τη νοτιοανατολική Ήπειρο και τη Θεσσαλία πλην του Διαμερίσματος της Ελασσόνας. Έτσι η περιοχή μας έμεινε ελεύθερη μετά από 430 χρόνια περίπου σκλαβιάς στους Τούρκους.
Βιβλιογραφία: 1) Χρονικά Επαρχίας Δομοκού , έκδοση λαογραφικού ομίλου Δομοκού 1982 του Λεων. Γ. Γαλλή τεύχος β΄
2) Εφημερίδα Ευνομία.3) Από το βιβλίο ιστορικές μνήμες της Φθιώτιδας (1821 έως σήμερα) Αθανασίου Π. Μόσχου Φιλολόγου εκδόσεις Ιεράς Μητρόπολης Φθιώτιδας 2000.
Είναι γνωστά τα ονόματα που πήραν μέρος ως πρόκριτοι και απλοί κάτοικοι στη συγκρότηση της προσωρινής διοίκησης του επαναστατικού σώματος στο χωριό Παλαμά, μέσα στην Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στις 7 Μαρτίου 1878.
Τα ονόματα αυτά ήταν: Δημήτριος Γ. Κόκκινος, Α. Καραμπότσης, Χρήστος Κυρίτσης, Φύλος Χριστοδούλου, Δ. Ζαχαρής, Ανδρέας Νικολάου και Ελευθέριος Αθανασίου. Αρκετά από τα ονόματα αυτά, καταγόταν από το Νεοχώρι.
Ορκίστηκαν να αγωνιστούν υπέρ της πατρίδας, ύψωσαν το λάβαρο της ελευθερίας και κήρυξαν την επανάσταση. Το επαναστατικό αυτό σώμα των ντόπιων έφτασε να αριθμεί τους χιλίους άνδρες και αργότερα περί τους δύο χιλιάδες, με πολλές μάχες στη περιοχή του Δομοκού. Αποκορύφωμα ήταν η μάχη της Ματαράγκας της Καρδίτσας. Οι Τούρκοι δεν μπόρεσαν να απομακρύνουν τους Επαναστάτες από τη γύρω περιοχή. Κράτησαν αναμμένη τη φλόγα της αγωνιστικότητας στην Επαναστατημένη Θεσσαλία.
Στο χωριό παρέμειναν οι επαναστάτες μέχρι που η διοικητική επιτροπή και οι προϊστάμενοί τους προσκλήθηκαν στο Θραψίμι της Καρδίτσας για να παραστούν στις διαπραγματεύσεις με τους πρόξενους της Αγγλίας. Οι οποίοι ανέλαβαν μεσολαβητικό ρόλο για την καταστολή της επανάστασης και τη χορήγηση της γενικής αμνηστίας. Οι επαναστάτες μην έχοντας και άλλη λύση αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Η επανάσταση ενόψει των υποσχέσεων έσβησε. Είναι όμως βέβαιο ότι ο ξεσηκωμός της περιοχής Δομοκού –Φαρσάλων που ξεκίνησε από το χωριό Παλαμά και γενικότερα το κίνημα των αλύτρωτων Θεσσαλών είχε μεγάλη σημασία.
Πράγματι ύστερα από τρεις μήνες Ιούλιος 1878 με την συνθήκη του Βερολίνου αποφασίστηκε η προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα. Η οριστική συμφωνία επιτεύχθηκε έπειτα από τρία χρόνια ( Ιούλιος 1881 με τη σύμβαση της Κωνσταντινούπολης) δέχτηκε η Πύλη να παραχωρήσει στην Ελλάδα τη νοτιοανατολική Ήπειρο και τη Θεσσαλία πλην του Διαμερίσματος της Ελασσόνας. Έτσι η περιοχή μας έμεινε ελεύθερη μετά από 430 χρόνια περίπου σκλαβιάς στους Τούρκους.
Βιβλιογραφία: 1) Χρονικά Επαρχίας Δομοκού , έκδοση λαογραφικού ομίλου Δομοκού 1982 του Λεων. Γ. Γαλλή τεύχος β΄
2) Εφημερίδα Ευνομία.3) Από το βιβλίο ιστορικές μνήμες της Φθιώτιδας (1821 έως σήμερα) Αθανασίου Π. Μόσχου Φιλολόγου εκδόσεις Ιεράς Μητρόπολης Φθιώτιδας 2000.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)